Vergeleken bij de afstand tussen de aarde en de zon, is onze 1.80 meter tussen voeten en kruin een afstand van niets. En met een beetje passen en meten, past de gemiddelde Nederlander in een kastje van een kubieke meter. Toch kan er verbijsterend veel mis zijn met dat kleine menselijke lichaam. Vaak is dat een tijdelijke zaak (een ziekte of wond), soms een kwestie van een stabiele toestand (handicap; chronische ziekte), soms van een steeds verslechterende fysieke conditie (progressieve ziekte).
De vraag:” Hoe is dat nou, om met een permanente fysieke beperking te leven?”, is niet te beantwoorden. Noch door de mensen met een beperking zelf, noch door deskundigen. Om twee redenen niet: Ten eerste is de beleving van individu tot individu verschillend, en ten tweede is de mens een levend wezen dat zich ontwikkelt en dus dezelfde situatie het ene moment anders kan ervaren dan het andere.

Leven met een handicap vraagt wat extra van een mens; men moet fysiek een tandje bijzetten, soms een half gebit.

Het is logisch dat wanneer over yoga gesproken of geschreven wordt, vooral naar voren komt dat beoefening ervan zo goed doet. Allerlei positieve effecten, zowel lichamelijk als geestelijk, mogen er blijkbaar van verwacht worden. Maar hoe zit het met mensen die ernstige lichamelijke problemen hebben, waar “niets meer aan te doen is”, mensen die chronisch pijn lijden, verlamd zijn, of een progressieve ziekte hebben? Wat kan yoga voor hen betekenen?
Vergroten van mogelijkheden.
Herstellen van de “vertrouwensbreuk” met het lichaam.

Yoga heeft als doel: eenwording van het individu met het geheel. Het is dus een proces. De ontwikkeling is doorgaans niet een sprongsgewijze, maar een geleidelijke. Het bewustzijn verfijnt en verruimt, d.w.z. identificeert zich met steeds subtielere niveaus van bestaan. Voor mensen met een lichaam dat aanleiding is tot innerlijk lijden, is er geen besef dat meer bevrijdend is dan dit: ”Ik ben niet mijn lichaam”. Wanneer docent en cursist daar kunnen komen, dat kunnen delen, dan is dat onbetaalbaar. Maar lost dat ook de problemen op? Ja en nee. Op fysiek niveau niet. Een geamputeerde arm groeit waarschijnlijk niet weer aan. Innerlijk zijn de problemen echter wel opgelost. Het lijden is nu namelijk niet meer afwendbaar, maar wordt steeds meer een keuze. Om het zo te zeggen: de pijn blijft; het lijden verdwijnt.

Beschouwingen door: Peter van Kan

Yoga vanuit de stoel is een vorm van yoga specifiek ontwikkeld voor mensen met een lichamelijke beperking. Anja is één van die deelnemers:”Ik wist uit ervaring dat yoga me heel veel oplevert: het helpt me bij de dagelijkse dingen, ik heb minder last van spasmen en veel minder pijn in mijn benen. Voordat de les begint is er van alles waar ik aan denk en na de les is mijn hoofd helemaal leeg. Als ik thuis kom na de les drink ik nog een kopje thee en daarna slaap ik zoals ik nog nooit geslapen heb.”

De yogales duurt anderhalf uur en wordt gegeven door Jozijn Hogendoorn. Er is ook een vrijwilliger aanwezig tijdens de les. Jozijn vertelt dat yoga vaak geassocieerd wordt met geitenwollensokken, maar dat is absoluut niet het geval: “We gebruiken geen wierookstokjes en de les is helemaal niet saai of zweverig. Er heerst een goede sfeer en de deelnemers hebben ontzettend veel lol”. Anja:”Het is elke week zo gezellig en we moeten altijd veel lachen omdat iedereen de oefeningen op zijn eigen manier doet”. Jozijn vertelt dat je ook helemaal niet lenig hoeft te zijn. “We beginnen rustig; daarna doen we de zonnegroeten; dit zijn een aantal houdingen achter elkaar. Dan volgen er oefeningen die gerelateerd zijn aan een specifiek thema zoals de herfst, spijsvertering of de glimlach. Ten slotte is er een ontspanning. De lampen gaan uit en we richten ons op de adem”.

Wil je meer informatie bel dan met Jozijn 073 6901673 of stuur een mailtje.